Vandaag het nieuwe album Ghosteen van Nick Cave geluisterd. Ik vond het loodzwaar maar prachtig en zo mooi hoe hij zijn kwetsbaarheid laat horen in de nummers.
Het nummer Waiting for you is hartverscheurend in zijn wanhoop en verdriet over het verlies van zijn zoon.
Tem Staat in de wachtrij hier. Maar ik merk dat ik het mentaal behoorlijk lastig vind om het te gaan luisteren. Met Skeleton Tree had ik dat ook al. Cave's eerdere werk is al heel imponerend en meeslepend, en als het dan ook nog zo aangrijpend wordt... het is geen makkelijke kost. Zo te horen heb jij ongeveer hetzelfde.
(Ik wil hem trouwens ook nomineren voor lelijkste cover van het jaar, dat terzijde).
Ja, zeker geen makkelijke kost en erg emotioneel. Maar het is zo'n briljante geest en creatief talent die ik met de jaren alleen maar meer en meer ben gaan waarderen. Echt een heel bijzonder mens.
Mgła heeft een nieuw album uitgebracht: Age of Excuse. Vond Exercises in Futility wel een prima plaat, dus de nieuwe nu ook even een paar keer beluisterd. Is weer een prima plaat. Melodieuze gitaarpartijen die in elkaar verweven zijn, en over het algemeen melancholisch klinken. Maar vooral het drumwerk viel me in positieve zin op. Het is toch een genre waar de blastbeat normaliter de boventoon voert. Hier is het drumwerk gevarieerd, en worden af en toe interessante ritmes op bekkens en bells gemaakt.
Met name de 2e helft van deze track is exemplarisch voor wat ik bedoel. Iets voor liefhebbers van Dissection, Negura Bunget, Drudkh, Bathuska, en wellicht de avontuurlijke muziekliefhebber.
Drietebuul Een jaar of 15 geleden nog wel eens beland na een festival of concertje. Kan me er weinig van herinneren, maar ik was waarschijnlijk ook niet heel nuchter.
Ik ging er eigenlijk alleen maar heen omdat ik wat van die gasten ken, maar wat heb ik hier intens van genoten. Hier zit zo veel muziek in. Mag trouwens ook wel met zijn dertienen