remlof
Het gaat niet zozeer om hoe deze zaak in de media is behandeld, maar hoe het überhaupt een zaak is geworden.
Het verbaast Schuiling dat Sitalsing van het voorval weet. De burgemeester vertelt hem, noodgedwongen, over de steken in zijn buik en zijn plasproblemen en verontschuldigt zich dat zijn parkeerplaatsbezoek heeft geleid tot een melding bij de politie. „Het zal niet weer gebeuren”, zegt Schuiling.
Die opmerking leidt tot een spraakverwarring die allesbepalend zal zijn voor het verdere verloop van de gebeurtenissen. Want, wát zal er niet meer gebeuren?
De burgemeester bedoelt dat hij bij een volgende medische noodsituatie geen parkeerplaats meer zal opzoeken.
De politieman denkt dat Schuiling toezegt dat er iets héél anders niet meer zal gebeuren. Voor hem bevestigt de uitspraak van de burgemeester de gedachte waar Sitalsing al sinds het nachtelijke telefoontje mee rondloopt: de homoseksuele burgemeester was aan het cruisen – op zoek naar seksuele bevrediging. En dát zal niet meer gebeuren, belooft Schuiling hem nu, denkt de hoofdcommissaris.
en
Sitalsing ziet een gedragspatroon bij de door hem gewaardeerde burgemeester: iemand die in de avonduren seksuele bevrediging zoekt in de publieke ruimte.
en
Niets aan de hand, maar in combinatie met de masturbatiemelding en het parkeerplaatsvoorval oogt het heel anders: de burgemeester is nóg een keer ‘s avonds laat, op de openbare weg nabij een tankstation in contact geweest met de politie.
Kan wel worden uitgelegd als een sneeuwbaleffect waarbij het idee dat meneer - als homoseksueel - bezig zou zijn met cruising essentieel lijkt te zijn geweest voor het aan elkaar rijgen van incidenten. Was meneer géén homoseksueel geweest, had men dan ook cruising vermoed na een melding van "meneer zit in onderbroek in de auto (op een parkeerplaats langs de snelweg)"?
Daar moet ik echter tegenoverstellen dat:
Sitalsing: „Ik koppel die incidenten aan elkaar omdat het over Schuiling gaat met de broek naar beneden.”
mij ook een redelijke verklaring lijkt voor het aan elkaar koppelen van verschillende meldingen. Al zit je dan nog niet met een patroon van gedragingen in een seksuele context. In principe ben je vrij om in je onderbroek achter het stuur te zitten. De eerste concrete melding van iets seksueels is volgens mij pas die chauffeur van de melkwagen die meende te zien dat de burgemeester masturberend achter het stuur zat (maar na enig doorvragen kennelijk toch niet zo zeker wist wat hij nu precies had gezien).
Snap dus wel dat Brinkhoff ook zegt:
in deze zaak is een patroon gecreëerd op basis van niet-strafbare en verkeerd geïnterpreteerde incidenten